تأکید حافظ روی «نیاز نیم‌شب» و «وقت سحر» بیشتر از آن است که آدم آن را یک لطافت شعری و صرفاً برخاسته از طبع شاعر بداند. حافظ بی‌شک اهل سحر و دعای نیم‌شب بوده و از این طریق سلوک‌ها کرده.

وقتی آیاتِ ابتداییِ سورهٔ مزمل را می‌خواندم، به آیهٔ «إنّا سنُلقی علیک قولاً ثقیلاً» که رسیدم، دیدم علامه(ره) «قول ثقیل» را به دلالت ظاهر و نظر سایر مفسران، «قرآن» معنا کرده و نوشته: «این آیه در مقام تعلیل حکمی است که جملهٔ “قم اللیل الا قلیلا” بر آن دلالت دارد».

به عبارت ساده‌تر خداوند در ابتدای این سوره -که جزء پنج سورهٔ اولی است که بر پیامبر نازل شده است- محمد(ص) را به شب‌زنده‌داری و نماز نیم‌شب امر می‌کند و علتِ این فرمان را کسبِ آمادگیِ حضرت برای دریافتِ قرآن که آن را به ثقالت و سنگینی وصف کرده می‌داند. از این آیه و آیهٔ ۷۹ سوره اسراء می‌شود فهمید که تهجد شبانگاه و قیام در لیل، آدم را به مقام و درجه‌ای می‌رساند که قرآن از آن تعبیر به «مقام محمود» کرده و از پی آن، آدم را شایستهٔ حملِ قول و فعلی چنین سنگین، یعنی دریافتِ وحی می‌کند.

ربط بین «نیاز نیم‌شب» و دریافتِ «قول ثقیل» و تأکیدهای مکرر اهل‌بیت و به تبع آن‌ها حُکَمایی چون حافظ، هر آدمِ تنبل و خواب‌آلوده‌ای را وسوسه و کنجکاو می‌کند که ببیند با «قم اللیل»ش شایستهٔ درک و دریافتِ چه «قول ثقیل» و «آب حیاتی» می‌شود؛ که فرمود:

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند ………. واندر آن ظلمت شب، آب حیاتم دادند

خدا از این نیم‌شبی‌ها، روزی‌مان کند؛ ان‌شاءالله.

نفست حق بود
وقتی می گفتی:
برای بسیاری از آدمها
تا روزی اهمیت داری
که کشفت نکرده اند
همین که تو را بشناسند
و بدانند دیگر نقطه قابل توجهی برایشان نداری
به راحتی از تو میگذرند
و فراموشت میکنند
و شاید حتی به خودشان اجازه دهند
از تو داستانهای عجیب و غریب بسازند!

بالاخره رفت

بالاخره توانست به آرامش برسد

دردهایش ارام شد 

اری باباجونم رفت

بابا بزرگ مهربون و خنده روی من 50 ر وز پیش بیماریش اغاز شد و بعد...

عزیز دلم 

مهربانم 

او که در لحظه های اخر نیز مهمان نو ازی کرد و توصیه بر آن 

همه ما را  به خصوص مامان بزرگ مهربون و مظلوممو با این دنیا و نامردیهای این دنیا گذاشت و رفت 

دلمون خیلی خونه 

خیلی 

ببینید چقدر نازه 

ببینید چه مهربونه 

باباجونم پیر نبود 

از کار افتاده نبود تمام بیماریش 50 روز شد 

تمام این لحظه ها فقط با یاد حضرت فاطمه ارام میگیرم  

دوستان عزیزم  میخوام برا بابا جونم ختم قرآن کنم دوستان بگن هرکس چه جزئی را میخواند 

و باز مرور تلخ خاطرات شیرین گذشته:

باباجون یادته منو  رو پاهات مینشوندی و بالا پایین مینداختی ؟

یادته برامون قصه میگفتی 

یادته برام اشعار بابا طاهر میخوندی

منو نه سر نه سامون افریدن 

پریشونم پریشون افریدن 

پریشون خاطران رفتند در خاک 

.....

یادته برام نی میزدی

فلوت میزدی 

یادته چقدر دوست دااشتی همه دور هم باشیم 

پاشو و ببین حالا همه هستیم اما شما نیستی 

بزرگمون نیست 

میزبان مهربونمون نیست 

یادته از راه که می امدیم پا میشدی می امدی دم در استقبال 

یادته تا سر کوچه مشایعت 

بابا جونم دیگه به چه دلخوشی بیایم تو خونت 

دلم برات تنگ شده بابا جون

تو که اینقدر زحمت کش بودی

تو که اینقدر دریا دل بودی 

هیچوقت از کسی گله نکردی 

هیچوقت با کسی قهر و غضب نداشتی

امیدوارم که روحت ارامش را دریابد 

حلالم کن 

خیلی به گردنم حق داری